Tula ni Rolando Tinio Nalulumbay ang puno ng goma sa gilid ng bulibard At ang puno ng akasya sa likod ng goma. Mukhang uulan sa buong mundo. Wala na ang mahal ko, iniwanan ako. Nalulumbay ang tubig na laging kulay-abo At ang tatlong bapor na kulay-kalawang sa laot, At sa likod, ang ulap na parang tinggang natunaw. Wala na ang mahal ko, iniwanan ako. Nakatungo ang mga dahon ng niyog, Marahang pakampay-kampay Sa hanging humahampas, naglalarong Anaki’y mga batang walang kamalay-malay Sa talas-kutsilyo, talas-labaha ng lumbay. At naalala ko ang isang awit na puno ng hinagpis, Parang sugat na humahapdi, lalong tinitistis. At naalala ko ang wala nang mahal ko Na naparaan sa aking mundo, Parang ulap na bumitin nang ilang saglit, Saka nagpatuloy sa maraming lakad sa himpapawid At, sa tingin ko, hindi na, hindi babalik. Source: FB/via Rado Gatchalian