SA AKING MGA KABATA
Ni Jose Rizal I Kapagka ang baya'y sadyang umiibig Sa kanyang salitang kaloob ng langit, Sanlang kalayaan nasa ring masapit Katulad ng ibong nasa himpapawid. II Pagka't ang salita'y isang kahatulan Sa bayan, sa nayo't mga kaharian At ang isang tao'y katulad, kabagay Ng aling man likha noong kalayaan. III Ang hindi magmahal sa kanyang salita Mahigit sa hayop at malansang isda, Kaya ang marapat pagyamaning kusa Na tulad sa inang tunay na nagpala. IV Ang wikang Tagalog tulad din sa Latin, Sa Ingles, Kastila at salitang anghel, Sapagka't ang Poong maalam tumingin Ang siyang naggawad, nagbigay sa atin. V Ang salita nati'y tulad din sa iba Na may alpabeto at sariling letra, Na kaya nawala'y dinatnan ng sigwa Ang lunday sa lawa noong dakong una.