Ni Rado Gatchalian  PIRA-PIRASONG PATLANG  (Para sa mga makata at musikerong patuloy na naglalakbay) naglalakad, mag-isa, patungo sa paraiso, sa tabing-ilog, katuwang ang dahong nababad sa araw, yakap niya ang punong nangungulila sa pagmamahal.   may alamat sa kanyang panulat walang salita ang di makakalimutan ang bawat kataga malaya lumulutang sa pagkalasing sa alak na bigay ng kaibigan.   wala na sigurong ikararangal niya kundi ang maalala man lang na may isang makatang nagmatyag, nakibaka... darating ang araw ang bawat tula ay isa lang salita na naglahong-bula.   pero hindi mahalaga kung ang oda ay nalimot ng tadhana: maging ang bituin kikinang at mawawala. ito ang alamat ng isang makata – may himala sa bawat letra may luha sa bawat tinta pira-pirasong patlang sa pagitan ng langit at lupa.   lilipad na walang pakpak sisigaw kahit wala nang mabanggit: mananahan sa isang pirasong papel, tahimik, nananaginip kasama ang anghel... Source: Filo-sopher