Tula ni Ku Ris Sa aking paglayag, pakpak ko'y napunit Sa tinungong himpapawid; nadarang sa init Ngunit mapalad sa parang' nadapuan Akong pobreng sisiw niyapos't minahal Pakpak kong lupaypay, pinalakas't tinahi Nang sa muling paglayag ay 'di na muling mabali At sa hampas ng hanging sasalubong May tapang na 'di kukurap ano mang alulong. At kaypalad ko sa nasilungang pugad, Inahing may kandili, sariling pakpak iniladlad Ako'y niyapos at pansamantalang inilipad Upang manumbalik ang apoy na abutin ang mga hinahangad. Salamat, Inahing Agila Helen Sarita Salamat sa handog mong malasakit at pagmamahal. Salamat sa regalong 'di ko lubos inakalang matanggap. Habambuhay ko itong pasasalamatan. Source: Filipino Poets in Blossoms 

Paunang bungad ng makatang KU RIS Tapos na Ang Araw ng Kalayaan ngunit hayaan niyo akong ibahagi ang piyesa kong Ito. Panlulupig nga’y lumipas Panlulupig nga’y lumipas Sa hawla’y nakaalpas Malaya nang maipagaspas Pakpak ma’y punit at gasgas Ilang táong nakipagduwelo Sa mga dayuha’y nakipagpatintero Hanggang tuluyang tumalilis  Sa paniniil at hinagpis Anong galak sa puso’y namugad Mga sisiw hinanap, kaparanga’y ginalugad Ngunit bakit, pagtangis ang siyang bumungad? Inakay’ nakapiit, sa kasamaang palad. Inahing lanta, sa hilahil ‘di pa nakahinga Dalit ng kahapon pilit pang iniinda Umaaligid, lakas inihahanda Upang inakay, masagip— makawala. Ngunit sa paglibot kaniyang napaghulo Mangangaso’y kayumanggi, kakulay pa‘t kadugo  Waring isang balaraw, gumuhit sa yaring puso Bakit sa pag-uwi, sugat ang natamo? Sa dayuhan ma‘y nakaalpas, natuwa‘t nagwagi Ngunit sa sariling parang mga inakay’ nasawiKalayaan!  Kalayaan! hiyaw nitong labi Umaasang may makarinig— nagbabakasakali. Ngunit...